Thank you India

April 12, 2018

We zullen Ko Phangan missen. Geëmotioneerd verlaten we het eiland, terug naar Ko Samui waar de luchthaven is. Dit is de allereerste vlucht van onze reis!

Met de boutique airline arriveren we in een andere wereld.

 

 

Singapore

 

De bevangen, betonnen jungle met  yuppies in afgemeten pakken, staat in schril contrast met waar we vandaan komen.

Het is een eerste 'vleug' van het terug-naar-huis gevoel. De stad doet me aan Brussel denken.

 

 

 

Singapore is een expat bubbel. Een plaats voor het grootste deel gestript van zijn culturele en geografische identiteit.

Hier heerst het kapitalisme. 

Ik bekijk mijn foto's van het pure Cambodja en tranen rollen over mijn wangen. Mijn zonnebril kan mijn verdriet niet verbergen.

 

Onze kamer is een van de kleinste én de duurste die we gehad hebben op gans onze reis. Gelukkig is er een rooftopterras, waar we het claustrofobe gevoel die we binnen krijgen, van ons kunnen afschudden.

 

 

 

Nomi en Grampy hebben 12 uur in Singapore. We lunchen samen in Maxwell Food Hall. Daarna wat shopping in China Town. Apero op het dakterras van ons hostel. Het laatste avondmaal in China Town. De taxi voert Nomi & Grampy mee. Tot in...België.

 

 

Lilou staat op met koorts, dus plannen we geen buitenactiviteit. s' Avonds wagen we ons buiten om te eten in Bo Ca, een gezellig maar prijzig Portugees restaurant.

 

De volgende dag is Lilou's koorts gezakt. Op aanraden van een vriendin (Evelien) gaan we naar Gardens By The Bay.

Het is een mooi, modern en super kindvriendelijk park. De speeltuin met fonteinen was een openbaring voor ons drieën.

 

 

 

 

De expats komen hier duidelijk graag naartoe met hun koters. Helaas hadden wij geen badpakje mee voor Lilou. Dan maar in pamper.

Door het absorberend vermogen van die dingen, hing haar luier al snel tegen de grond. In haar blootje dan maar.

Enkele seconden later loopt er jonge medewerkster van het park in alle staten naar ons toe: Geen blote kinderen!! Begripvol verwijderen we Lilou van de speeltuin, en kleden we haar aan. Het is tijd om naar de luchthaven te gaan.

 

Lien is nerveus. Op haar visumaanvraag had ze namelijk ingevuld dat het haar eerste keer India was. De schrik om, omwille van deze onjuistheid, door de Indiase immigratie de toegang tot het land ontzegd te worden, zat er goed in.

Lilou is lastig. Er broedt iets. 

 

 

 

Kochi, India

 

Gespannen wachten we onze beurt af voor ons babbeltje met de immigratiebeambten. Hartelijk en met een glimlach krijgen we alle drie onze toegangsstempel in onze goedgevulde paspoorten.

 

Colbridge van de homestay staat ons buiten op te wachten. Tijdens de rit van ongeveer een uur komen we veel te weten over Kochi, Kerala, de welstand van het Zuiden, de groeiende ban van vlees vanuit de hindoe-georiënteerde regering en de weerstand van het overwegend christelijke Kochi.

 

Ik had niet verwacht om zoveel Kerken en rooms-katholieke invloeden te treffen in India. Een erfenis van de Portugese kolonisator. Dat Fernandes de meest voorkomende familienaam is in deze provincie, is veelzeggend denk ik.

 

Na een weinig verkwikkende eerste Indische nacht (Lilou werd midden in de nacht krijsend en met hoge koorts wakker) ontmoeten we Colbridges vrouw Shalini en hun zoontje Nathan. We krijgen in de eetkamer huisgemaakte lokale specialiteiten voorgeschoteld, soorten chutney, dahl en naan. Heerlijk!

 

 Na het ontbijt maken we een wandeling naar het strand dat we na tien minuten via de hoofdbaan bereiken. Hoewel het zonnig en heel warm was nodigde het strand niet uit te zonnebaden. 

 

In de namiddag hebben we een late lunch in het Kashi Art Cafe.  De ober die ons bediende kent ons landje goed. Hij had in Brussel gewoond en gewerkt. Lilou is niet in 'haren haak'. Haar stuk chocoladecake moet ze zelfs niet.

 

Dichtbij Kashi is er een grote speeltuin. Toen we daar aankwamen was Lilou plots niet meer huilerig, hmm...

 

 

 

Na alle glijbanen, schommels, wipplanken en draaimolens uitgetest te hebben, lukt het ons om ook een stukje langs de kade te lopen.

De catch of the day word onder veel bekijks aan wal gebracht, gewogen en verkocht. De oude Chinese visnetten zijn indrukwekkend.

 

 

 

Alvorens we ons huiswaarts begeven, willen we nog een fles wijn en wat bier scoren voor onze traditionele apero. Alcohol koop je hier echter niet zomaar. Daarvoor moet je naar de Liquor Store gaan.

 

We vragen het aan de tuk tuk rijder, die ons vervolgens dropt voor een aftands gebouwtje. Achter de hoek staat een rij mannen met bloeddoorlopen ogen aan te schuiven voor een met tralies versterkt loket. Diegenen die hun marchandise reeds ontvangen, staken deze geniepig weg voor ze zich terug op de openbare weg begaven. Ons was door Colbridge verteld dat wij (witte toeristen) niet hoefden aan te schuiven.

 Bij de tuk tuk chauffeur klonk een zelfde geluid.

 

Met mijn dochter van twee in de armen, en mijn vrouw lopen we de rij voorbij. Op wat gemor na worden we ogenblikkelijk bediend. Onze "stuff" wordt in een kartonnen doos verstopt en dichtgeplakt. 

Bijna met schaamte begeven we ons terug naar de tuktuk. Zo marginaal heb ik me nog nooit gevoeld bij de aankoop van wat bier en wijn.

 

De algemene aanvaarding en vrije verkoop van deze harddrug in onze westerse maatschappij is plots niet meer zo vanzelfsprekend.

 

Na haar douche krijgt Lilou medicijntjes en haar melk. Met Winnie l'ourson op de tablet sluit ze haar dagje af.

Lien en ik nemen  een verdiende apero op ons terrasje. Ahhh, we zijn in India!

Morgen komt Heleen!

 

We zitten aan de ontbijttafel wanneer Heleen binnenwandelt. Onwerkelijk is het om elkaar hier terug te zien. Voor Heleen is het met de jetlag , zo mogelijk nog meer zo.

 

Alsof we in een collectieve droom zitten, praten we wat bij op de 'terrain de jeu'.

Na een siesta gaan we koffie (ze serveren geen alcohol) drinken in Kashi Art Cafe, en eten we pizza in David Hall Art Cafe. Afluiten doen we volgens de voorschriften: met een glas bier en een glas wijn op ons terrasje.

 

De volgende avond gaan we naar een Katakali optreden: Een traditionele kunstvorm van gedanst theater. De moeite waard!

 

 

 

Fort Kochi en omgeving bezoek je gemakkelijk per tuk tuk. Iedereen hier biedt een rondrit aan met de highlights: De Chinese visnetten, het joods kwartier, het hollandse kerkhof, de Sint-Franciscus kerk van Fort Kochi met het originele graf van Vasco da Gama, een wasbar avant la lettre en de specerijenmarkt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Munnar

 

We verlaten Fort Kochi en trekken de bergen in richting Munnar. Er is een staking aangekondigd voor morgen, dus onze chauffeur dringt erop aan vandaag 'dingen' te doen. Morgen mogen er namelijk geen auto's rijden. Een beetje vreemd, gezien we de chauffeur voor drie dagen ingehuurd hebben, maar goed.

 

 

 

 

Zodoende verzeilen we bij een Ayurvedische kruidentuin, met een ayurvedische apotheek. Het jonge meisje dat ons een rondleiding geeft in de kruidentuin spreekt helaas een onverstaanbare variant van het Engels. Hilarisch!

 

 

Daarna worden we naar de apotheek geleid. We mogen plaatsnemen aan een van de vele tafels waarachter een apotheker aan zijn of haar haar verkooppraatje begint. Ik kom met een wondermiddel tegen mijn schouderpijn, en een fles cocosolie buiten.

 

De watervallen onderweg laten we letterlijk links liggen, maar de olifantentrekking interesseert ons wel.  We stoppen bij een huis. We vrezen de tourist trap. Waar in godsnaam kunnen hier olifanten zitten?

Maar naarmate we verder lopen, verandert de achtertuin in een ware jungle! Na enkele ogenblikken komt onze reus eraan. Hij neemt ons mee voor een douche!

 

 

 

 

 

Na vele kronkelige baantjes bereiken we onze slaapplaats. Bij maanlicht smeden we de plannen voor de volgende dagen. Morgen gaan we alvast op trekking (er rijden geen auto's, weet je wel).

 

 

 

De trekking is leuk, en de gids compleet gestoord! We lachen ons kreupel! Ons parcours loopt doorheen thee-, koffie-, peper-, en andere plantages.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een naburig dorp willen we treintickets kopen om naar Goa te gaan. Want na Munnar dropt onze chauffeur ons in Allepey (Alappuzha) van waar wij de trein willen nemen naar Goa.

Hoogst interessant te zien hoe ons hoofdschuddend, met een glimlach, foutieve informatie werd verstrekt. Deze treinverbinding zou niet eens bestaan volgens hen. Ze konden het wel niet verifiëren , want het internet werkte (gedurende onze aanwezigheid) niet.

 

Gezien in de homestay, de gastheer geen avondmaal voor ons voorzien had, mengden we ons in de couleur local van het dichtstbijzijnde gehucht. This is the real deal! 

 

Alleppey, Backwaters

 

We vertrekken in alle vroegte. Voor we de homestay verlaten sturen we snel foto's van onze paspoorten door naar Colbridge via de (onstabiele) wifi. Die laatste is het gelukt om onze treintickets te regelen naar Goa!

 

Ik moet eerlijk zijn, we hebben al heel wat minder goede chauffeurs gehad, maar Siddick wint de hoofdprijs. Zijn rijstijl komt neer op: hard optrekken, aan hoge snelheid bumperkleven, levensgevaarlijk inhalen, en dan bruusk remmen, en dan alles weer van voor af aan! Als in een vluchtpoging voor een of ander onzichtbaar gevaar.

Je moet weten dat de weg van Munnar naar Alleppey een aaneenschakeling van bochten is, in de bergen. optrekken remmen, optrekken remmen, optrekken remmen,...

De gevolgen laten zich raden: Heleen en Lien zien bleek van misselijkheid, Lilou moet ocharme tot driemaal toe overgeven, en ik probeer hard alles binnen te houden. Na enkele obligate kotsstops, en onze herhaaldelijke  vraag om rustiger te rijden, lijkt het tot Siddick een beetje door te dringen. Na vijf minuten is hij het weer vergeten.

 

De bochten veranderen langzamerhand in rechte wegen, de situatie is onder controle. We naderen Alleppey. Nog nooit was ik zo blij om uit een auto te stappen!! Siddick, de goede man, vraagt of we een review willen schrijven op tripadvisor. "Natuurlijk", zeggen we, maar deze keer is het misschien beter dat we dit niet doen.

 

Onze houseboat is prachtig! We zijn onder de indruk. We worden verwelkomt, krijgen een drankje, een briefing, en dan zijn we weg! Hoe mooi is het hier!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tegen de avond meren we aan bij een mini-markt waar we gambas, vis, enz... kunnen inkopen voor ons avondmaal.

 

 

 

De nacht heeft niet de verkwikking gebracht die we verwacht hadden. Niemand heeft echt goed geslapen, Lilou had 39,5 grden koorts.

Eenmaal terug aan land vragen we een tuk tuk om ons naar het hospitaal van Alleppey te brengen.

 

We laten onze backpacks achter aan de ingang. Iedereen is hier supervriendelijk,behulpzaam en begroet ons met een glimlach. We hoeven niet te wachten (Fast Track). Ze geven Lilou een koortswerende siroop. We moeten even wachten, en wanneer de temperatuur gezakt is mogen we gaan. We krijgen antibiotica voorgeschreven, hoewel het een virale infectie zou zijn. 150 rupi (1,70 euro) voor de consultatie. Lilou heeft zelfs een patiëntenkaart van het hospitaal nu.

 

Vanavond nemen we, als alles goed gaat met Lilou, de nachttrein naar Goa. We willen een kamer voor de dag vinden, zodat Liloutje kan rusten, en wij internet toegang hebben. De bootmanager had ons een adres gegeven. Na eerste iets bij het strand gecheckt te hebben, gaan we erheen.

 

Keralite homestay.

 

 

We zijn de enige gasten in de prachtige koloniale villa van Ellis. We kunnen hier de hele dag blijven. Ik leg Lilou in bed terwijl de vrouwen iets te eten gaan zoeken. De koorts blijft komen en gaan. Lien en ik worden toch wat nerveus voor de trein vanavond. Ook het feit dat er op onze tickets "3th class" staat, stelt ons niet gerust. We dubbelchecken bij Colbridge of hij toch zeker eerste klas tickets heeft gekocht, zoals we uitdrukkelijk hadden gevraagd. Hij bevestigd dit voor de tweede keer.

 

Voor zonsondergang wandelen we naar het strand (10 min volgens Ellis, maar doe alles maar x2 in India).

 

 

 

 

Terug bij Ellis krijgen we nog een cheese toast geserveerd terwijl we enkele hoofdstukken van haar levensverhaal mogen aanhoren.

 

Het was nog even spannend om een tuk tuk te vinden nu de avond was gevallen, maar we komen  op tijd In het station aan. De trein heeft vertraging.

Aan het loket laat ik onze tickets zien, en wat blijkt? Het zijn toch 3de klas tickets! Lien staat met tranen in de ogen, en wil de trein niet nemen.

Ik kan Lien overtuigen om onze wagon eerst te bekijken. Als het echt niet te doen is, dan stappen we de volgende halte uit, en nemen we een taxi naar Colbridge.

 

Daar staan we dan, 's avonds laat in een klein Indisch stationnetje, gespannen de komst van de nachttrein af te wachten, als varkens die naar het slachthuis zouden gebracht worden.

 

Eénmaal in de trein lijkt het allemaal wel mee te vallen. We hebben al heel wat smeriger treinen genomen de laatste maanden. De medepassagiers zijn supervriendelijk. Lilou's koorts is gezakt. We kunnen met een gerust hart slapen.

 

 

 

Patnem, Goa

 

 

 

s' Ochtends maakt Lilou terug koorts...In Madgaon (Goa) nemen we een pre-paid taxi naar Patnem (Palm tree Ayurvedic). We droppen onze backpacks en Lien en ik gaan direct verder op zoek naar een dokter. Na wat rondvragen weten we de lokale pediater te vinden. We beginnen de ziekenhuizen in India te kennen... We moeten een tijdje wachten, geen Fast track hier.

De dokter is er gerust in; Lilou is "playfull. We hoeven ons geen zorgen te maken. Hij schrijft een andere siroop voor, en met 500 rupies is de zaak gesloten.

 

 

In Patnem gaan we eerst koffie drinken en toast eten. Lilou voelt zich duidelijk beter. We leren Aviv,  zijn vrouw Gilli en hun zoontje Oia kennen. Ze komen uit Israël. Ook zij stellen ons gerust i.v.m. de koorts.

 

Lilou doet een late dut, dus nemen we een apero op het strand in shifts met een Bira.

 

Palolem, Goa

 

Na ons ontbijt in Patnem verkassen we naar Fernandes bungalows in Palolem. Basic maar okay hutjes.

In Goa heb je heel veel verschillende soorten stranden. Stranden met alleen maar Indiers, andere met alleen maar Russen, of Israëli, enz... Palolem is, dixit onze tuktuk driver: " ...for Europeans. They want to see the sunrise and the sunset, sit back, relax and read a book."

 

Het is een mooi, groot strand. Filmliefhebbers weten dat de openingsscène van 'the Born Supremacy' hier gefilmd is.

 

 

 Op het einde van het strand, achter de rotsen is een zalige beach bar. We leren er een brits koppel kennen. Ze weten ons te vertellen dat er over twee dagen een Super-blauwe-bloedmaan te zien is. Dat is de combinatie van een blauwe maan en een maansverduistering op het moment dat de maan het dichtst bij de aarde staat. In het noordwestelijk halfrond is dat geleden van 31 maart 1866.  We spreken af in de beach bar om dit uitzonderlijke fenomeen, vergezeld van bonkende beats, gade te slaan.

 

 

 Dolfijnen

 

Om het strandleven even te doorbreken boeken we bij een lokaal vissertje een dolfijntrip. Helaas is Lien op de dag zelf te ziek om op te staan. Ze heeft ook hoge koorts en voelt zich een slappe vod.

 

Samen met Heleen vertrekken we richting open zee. Niet veel later spotten we andere visserssloepen. Hun aanwezigheid wijst op dolfijnen. Veel krijgen we er niet te zien. Als we twee, drie vinnen gezien hebben, vraagt een van de mannetjes aan boord of het "goed" is. Ik knik instemmend, en we zetten koers naar het vaste land, via Butterfly beach en honneymoon beach. Veel weet onze 'gids' ons er niet over te vertellen.

Toch een beetje een magere tour.

   

 

 Omdat ondertussen iedereen van het reisgezelschap ten prooi is gevallen aan een hardnekkig virus, ga ik op pad om medicijnen.

De apotheek is ver hiervandaan, dus een tuktuk is aangewezen. Op het boodschappenlijstje : neusspray, hoestsiroop, paracetamol, keelpastilles,...

Ik heb er die avond een paar mensen gelukkig mee kunnen maken.

 

Heleen reist bijna terug naar Belgie, maar gaat nog met ons tot Arambol, het meest Noordelijke strand van Goa. Het nieuwe hippiestrand.

 

 

Arambol, Goa

 

Arambol is helemaal anders dan Palolem of patnem. Veel meer jonge mensen, maar evengoed oudere hippies. Alles gaat er hier veel losser aan toe!

Muziekoptredens, vuurshows, marktjes met juwelen, kleurrijke verkopers, ...  en een non-stop stroom van mensen die het strand bewandelen. Het lijkt hier nog het meest op een zomerfestival. Wat een heerlijke afwisseling! Het maakt het afscheid voor Heleen niet makkelijker.

 

 We slapen in een heel leuk hostel, eigenlijk een yoga centrum. We zijn wel de enige niet-Russen. De werknemers zijn Russisch, de gasten zijn Russich en de zelfs alle schriftelijke communicatie is in het Russisch. Het Russische blijkt zich niet enkel tot ons hostel te beperken, ook in de vele bars en restaurants zijn het merendeel van de bezoekers onderdanen van de heer Poetin.

Dasha, de manager is erg behulpzaam, en vriendelijk. Lien heeft ook  yoga met haar.

 

 

 Lilou doet haar siësta's op het strand, terwijl de ene na de andere verkoper ons iets probeert te verkopen. Als ze zien dat je bij één iets koopt, komen ze allemaal op je af. 

 Lilou kan het niet veel schelen. Ze zegt als een volleerde "non merci" terwijl ze met haar hand wuift.

Ijsjes daarentegen....

 

 Resto Fellini: heerlijke pizza's en prachtig live optreden van solo gitarist!

 

 

 De laatse dag gaan we nog even inkopen doen in het hart van Arambol. Schommelstoel, hangmat,... Daarna nemen we afscheid van onze indische vrienden Deepack (People), Raoul, Kritik en Ryan (Maria 99). To Panjim!

 

Panjim, Goa

 

Van onze Britse vrienden hadden we de tip gekregen om enkele dagen in the backyard in Olalim te verblijven. Helaas was er maar plaats vrij voor onze laatste nacht. Dus beslisten we reeds op weg te gaan en een nacht in Panjim te slapen. Panjim is een mooi en gezellig stadje. De Portugese erfenis is hier heel erg goed bewaard gebleven.

 

 

 "Non, merci"

 

 

 

 

 

 

 

 

Olalim, Goa

 

 

 We hadden geen betere afsluiter van deze reis kunnen indenken dan The  Backyard waar we met véél geluk een etmaal hebben mogen doorbrengen.

Gezellig babbelen met de andere gasten tijdens een home cooked meal, fietsen doorheen het indische platteland met oude huizen in prachtige kleuren en Kajakken bij valavond.

 

 

 

 

 Stilte en rust voor de terugkeer naar hectische leven in België. Vanavond vliegen we naar Mumbai, en vannacht nemen we het vliegtuig naar Parijs.

 

Verstillen, reflecteren en voorbereiden voor de terugkeer naar huis. Maar 'thuis' ben ik al. Ik ben het laatste half jaar de hele tijd 'thuis' geweest. 'Thuis' is Lien en Lilou, dat is nog nooit zo duidelijk geweest.

Mijn dank gaat in de eerste plaats naar hen toe, om dit ongelooflijk, onvoorstelbaar zot avontuur samen te dromen, te concretiseren, en tot het uiterste te beleven!

Onze grootste dank aan allen en iedereen die deze droom op een of andere manier mee heeft helpen realiseren!!! We zijn nog steeds van ons melk, maar de persoonlijke bedanking zijn we niet vergeten. Met ongewilde vertraging belandt ze dra in je brievenbus!

 

Deze reis heeft ons diep vanbinnen, ingrijpend veranderd. We kunnen het iedereen aanraden. Dankbaar groet ik u met de woorden:

 

Travel is the only thing you buy

that makes you richer

 

Philippe, Lien en Lilou

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:

April 12, 2018

March 24, 2018

February 4, 2018

January 17, 2018

December 15, 2017

November 1, 2017

October 22, 2017

Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

© 2019 Mr. Lapin & Soultravel BE0525 901 739 - www.soultravel.be - Afsneemolenstraat 5, 9051 Afsnee, België - Privacy Policy Soultravel
  • Facebook - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle