Towards a new year


Bangkok laat zich bij ieder bezoek van een andere kant zien. Deze keer we slapen langs een van de vele kanalen die de stad doorklieven . Achter de hoek organiseren ze fietstochten. We schrijven ons in voor Bangkok behind the scene.

Jessi is een super gids!

Met Lilou wandelen door de straatjes van de wijk Rambuttri is ook even anders dan toen we ons hier nog niet zo lang geleden kinderloos tussen het jonge feestgeweld mengden.

Bangkok is voor alle leeftijden. En dat kan je wel letterlijk nemen: nergens op onze reis zagen we zoveel westerlingen mét hun kinderen.

Het jaareinde nadert, zo ook het weerzien met Nomi en Grampy op het eiland Ko Samui.

Wij nemen voor de verandering de trein richting Surat Thani vanwaar we de bus nemen naar de ferry.

Het weer in Zuid-Thailand was al een tijdje slecht, zo vernamen we reeds in Bangkok . Dit werd met onze eigen ogen bevestigd.

De ferry was een speelbal voor de golven en de wind, waardoor het leek alsof de buikgriep op onze schuit was uitgebroken.

Ook ons kleine Liloutje heeft haar ontbijt niet binnen kunnen houden. Mais... ce n'est pas grave.

Aan land, moet iedereen nog wat bekomen van de wilde zee.

Des avonds keren samen met de rust ook Nomi en Grampy terug.

Ko Samui is anders dan de eilanden die we normaal opzoeken: de uitbaters van de herbergen en slaapgelegenheden zijn vaak blanke Europeanen, met (toren)hoge Europese prijzen. Langs de kust is alles gelekt en gelegen. Een boutique eiland. Ik had de indruk dat zelfs het gras in de jungle gemaaid was... .Dat hier een luchthaven is verklaart natuurlijk de aanwezigheid van een comfortminnend publiek.

Eens je de kust ruilt voor het binnenland, ontrolt de natuurlijke schoonheid van het eiland zich en wordt de échte charme duidelijk!

En ondanks het mindere weer was er toch van alles te doen en te beleven en te zien: Olifanten, rubberplantages, watervallen, avondmarkten, een gemummificeerde monnik, rotsen in vorm van mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen,...

Lilou is net op tijd wakker voor de olifanten!

Monkey business.

We zouden naar een plaats gaan waar apen een speciale techniek demonstreerden om coconsnoten uit de palmen te halen.

Lien wilde niet mee. Ze zei dat de apen daar in kooien zitten en kunstjes moeten doen. De chauffeur verzekerde van niet.

Zonder haar en slapende Lilou betreden wij wat ik niet beter kan omschrijven als een strafkamp voor apen. Allemaal aan kettingen geslagen en gekooide aapjes. Gruwelijk. De opzichter beveelt ons, met halfgesloten ogen en peuk in zijn rechtermondhoek, te komen en te kijken. De show gaat beginnen. Met leiband in de hand laat hij de aap basketballen, gitaar spelen enz.... We zijn beschaamd dit te aanschouwen. Gedegouteerd verlaten we het terrein.

Night market.

Onder een dreigende hemel bereiken we het charmante Zuiden van het eiland. Een groot verschil met het mondaine Noorden.

De regen heeft de standhouders niet tegengehouden. Tussen twee buien door verkopen de marktkramers hun waren aan de onder paraplu's verscholen bezoekers. Er is een podium met optredens, en wanneer later de hemel opklaart, dansen de kinderen blootsvoets in het zand.

Op Kerstavond apero met cadeautjes en eten in een lokaal visrestaurant.

Het diner op Kerstdag was in een woord: memorabel. De aanwezigen weten waarom.

Oudejaarsavond vieren we samen met Nomi en Grampy in hun hotel. Een superbuffet met optredens tussen de gangen door.

Lien en ik krijgen als nieuwaarsgeschenk de rest van de avond cadeau. Lilou blijft bij hen slapen vannacht!

We tellen de laatste seconden van 2017 af op het ondertussen volgelopen strand. Van alle kanten werpen vuurpijlen zich richting de sterren en brengen hun explosieve lading kort na lancering tot ontploffing! Op de nabijgelegen eilanden is het niet anders, wat voor een magisch schouwspel zorgt. I can't get no sleep van Faithless is het openingsnummer van 2018. Dat belooft!

Het regenachtige weer geeft prille begin van het nieuwe jaar een extra bittere nasmaak. Maar het is het nieuws dat het niet goed gaat met papa dat abrupt een einde maakt aan de precaire feestvreugde waarin we ons even mochten wanen.

2018 voorspelt niet veel goeds: We moeten voorbereid zijn op het ergste.

Tien januari zouden we meer weten na papa's onderzoeken en evaluatie.

Mijn lieve schoonouders verlaten het eiland op twee januari richting Singapore.

We zijn terug met ons drieën.

We willen in de buurt van Ko Samui blijven aangezien daar een internationale luchthaven is. Maar Samui is peperduur.

Dus beslissen we naar het naburige eiland Ko Phangan te varen, om daar af te wachten hoe de situatie zou evolueren. De misselijkmakende situatie met papa legt knopen in onze magen terwijl we onze bagage pakken.

Zoals het er nu uitziet, zal dit onze laatste bestemming zijn van deze reis.

De boten zijn bijna allemaal volzet. Het is Full Moon Party op Phangan. Dat moet weer lukken.

Gelukkig kunnen we toch nog drie plaatjes bemachtigen voor de oversteek. Het was bevreemdend om, omringd door honderden jongeren in feeststemming, in een totaal andere state of mind te zijn.

De zee is een spiegel, rimpelloos. Het brengt een soort rust in de mentale storm die in onze hoofden raast. Met anderhalf uur vertraging gaan we aan boord. Lilou reist superflink mee!

Het is donker als we aankomen, maar desondanks voelen we onmiddellijk een andere vibe. Een kalmte komt over ons neer.

Koh Phangan is geen onbekende. Het is een oude liefde. Zowel Lien als ik hebben iets onverwoordbaar met dit eiland. Haar energie geeft ons een diepe, innerlijke rust. Twee jaar geleden, in Lien haar laatste maanden zwangerschap, hebben we hier het overlijden van mijn moeder vernomen, en hebben we hier haar aanwezigheid ongelooflijk sterk gevoeld.

We blijven positief denken, en hebben nu dagelijks contact met het thuisfront. Het weer is gebeterd, en dat helpt wel de moeilijke, onzekere situatie waarin we ons bevinden te beleven. We blijven ons verblijf Ko Phangan verlengen....Gestrand op een eiland, maar wel het beste eiland!

We krijgen onverwacht bezoek. Michaël, Liens neefje is ook op rondreis in Zuid-Oost Azie, en hier kruisen onze wegen!

Het is ons tot hier toe niet gelukt te duiken. We hadden gehoopt op Ko Samui onder water te kunnen gaan. Nomi en Grampy zouden dan op Lilou kunnen letten. Maar gezien de ongunstige weersomstandigheden, hadden alle duikcentra hun deuren gesloten.

De weergoden op Phangan deden het duikverlangen terug opflakkeren. Bij Blue Horizon, praten we met landgenoot Stéphan die onze noden begrijpt, en direct een babysit belt. Carine. We zullen morgen kennis met haar maken.

Redelijk positieve update over papa. Pancreas beter, maar lever is wel wat minder. We durven positief te denken en bidden voor een mirakel, en alleszins voor beterschap. We focussen ons op de duik die we gaan maken en bereiden ons mentaal voor. Angst is de grootste vijand. De dag van de duik mag die er absoluut niet zijn!

Vroeg in de ochtend, na een woelige nacht vol te verjagen demonen, gaan we gezond nerveus naar Carine met onze trouwe scooter.

Het was zowel voor moeder als dochter een moeilijk afscheid. Droog is het niet gebleven. Maar Carine heeft blijkbaar veel ervaring.Zeheeft haar hele knuffelleger opgetrommeld, en als milieuactiviste, heeft ze ook tal van dieren die ze vezorgd. Lilou mag straks de konijnen water geven!

Het laatste traantje wordt weggevoerd in het zeebriesje wanneer we aan de pier zijn aangekomen. Het is prachtig weer.

De kapitein doet nog een dutje, we krijgen ontbijt en ondertussen de briefing.

Sail Rock, is onze Dive Spot voor vandaag.

Ons duikteam @ sea: Dive Master Maël, Buddy Lien en mezelf.

Na ons onderwaterwereldavontuur ligt Lilou bij aankomst bij Carine nog lustig te slapen.

Het is goed geweest, het heeft deugd gedaan, het is ons toch gelukt!!

De volgende dagen is het vooral uitkijken naar 10 januari, voor de resultaten van Papa.

We luchten ons hart bij elkaar, uitkijkend over de zee, met een glas in de hand. Wat is het leven kort! We moeten genieten van elke dag die ons gegeven is.

Papa's toestand lijkt te verbeteren.

De onderzoeken van tien januari bevestigen dat. De kanker is niet verbeterd, maar ook niet verslechterd. Zijn algemene toestand gaat ook de goede kant op. De ontsteking is verdwenen. Hij klinkt sterk en moedig aan telefoon, en met een voelbare warmte in zijn stem geeft hij ons zijn zegen voor het verder zetten van onze reis naar India.

Misschien is God toch niet dood.

Na het, gezien de omstandigheden, positief nieuws over papa, boeken we direct onze vluchten, want die zijn al veel verduurd. We kunnen Heleen het blijde nieuws melden, want dit betekend dat we elkaar alsnog zullen treffen in India.

In allerijl moeten we ons Indisch visum aanvragen. Het is niet zo gemakkelijk meer om een visum te verkrijgen. Ik heb een hele dag nodig om aanvragen voor ons drieën klaar te krijgen. Vooral de technische kant is tijdrovend: afmetingen foto, heel beperkte bestandsgrootte ervan, bestandsformaat, enz...

Binnen de 72uur zouden we weten of we al dan niet het land binnen mogen.

Het plan is als volgt:

Van Ko Phangan naar Ko Samui airport.

Van daar vliegen we naar Singapore omdat het via Singapore voordeliger vliegen is naar Kochi (India)

En rara, wie komt er vanuit Indonesië net aan in Singapore... juist, Nomi en Grampy. We meet again deel drie!

RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:
Er zijn nog geen tags.
© 2019 Mr. Lapin & Soultravel BE0525 901 739 - www.soultravel.be - Afsneemolenstraat 5, 9051 Afsnee, België - Privacy Policy Soultravel
  • Facebook - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle