In de Nomi!

Peper in Kampot, krab in Kep, en een bijna eilandgevoel in Sihanoukville met magische plankton tour (écht waar, precies zoals in de film 'the Beach', helaas niet op camera te vatten), alvorens terug te keren naar Phnom Penh.

Daar zouden onze paspoorten met ons Thais visum klaar moeten liggen, maar belangrijker nog, daar zien we na drie maanden onze dierbare Nomi en Grampy terug!

Tijd om de eilanden van Koh Rong te verkennen hebben we niet, dus moeten we het hier maar mee doen...

Kep en Kep-sur-mer met de krabmarkt en de vergane glorie van de Franse koloniale elite.

Krab, voor onze ogen uit de zee gehaald, wegen, en laten klaarmaken. O-ver-heerlijk!!

Snorkelen in open zee, en Lilou die doet natuurlijk mee!

Wachten op de zonsondergang, waarna de plankton zichtbaar wordt. Spannend!

No comment.

Na onze zalige belevenissen aan de Cambodjaanse zuidkust is de tijd aangebroken Phnom Penh weder te zien en ons aankomend bezoek aldaar met open armen te ontvangen.

We zouden anders dan de levensgevaarlijke heenrit met de auto, de terugreis met de trein doen. Het beloofde een prachtige, weliswaar langere, rit te worden, maar het zou de moeite lonen. Alleen, we kregen nogal onduidelijke, zelfs tegenstrijdige informatie over dagen waarop de trein rijdt. Na checken en dubbelchecken bij onze hotels, zou er (anders dan sommige online bronnen) toch een trein rijden op vrijdag, net de dag waarop wij zouden willen vertrekken! De max!

We regelen een tuktuk die ons op 6 uur in de ochtend naar het halfvergane station brengt, tot op het perron! De drie aanwezige treinmedewerkers kijken verbaasd op wanneer ze twee 'witten' met een slapende peuter en met hun hele hebben en houden uit de tuk tuk stappen. Haastig wisselen ze wat woorden uit met onze chauffeur. De trein rijdt pas morgen uit!

De bus dan maar, de Giant Ibis die de veiligste zou zijn. Het kantoortje is nog niet open, dus hebben we tijd om een overprijsd ontbijt te nemen in het café ernaast.

De bussen zijn volzet. Geen zitjes meer vrij voor vandaag. Oh, hoe toevallig staat er nu een gewillige taxichauffeur naast ons. We onderhandelen over de prijs. Maar hij beseft terdege de situatie waarin we ons bevinden. 5 dollar (de dollar is in Cambodja de gangbare munt) kan eraf. Deal!

hij is zijn prijs waard. We krijgen heel wat interessants te weten of zijn land, zijn cultuur, en zijn familiaal leven.

Een koffiestop en vijf uur later hebben we onze bestemming bereikt. Tijd om wat te relaxen en uit te pakken tot Nomi en Grampy aankomen.

Lilou begrijpt er niets van: hoe zijn die nu hier geraakt?!

RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:
Er zijn nog geen tags.
© 2019 Mr. Lapin & Soultravel BE0525 901 739 - www.soultravel.be - Afsneemolenstraat 5, 9051 Afsnee, België - Privacy Policy Soultravel
  • Facebook - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle